Przedsiębiorczość jest podstawowym czynnikiem wzrostu aktywności gospodarczej w każdym kraju, źródłem dobrobytu jego obywateli, ale również elementem i narzędziem gry konkurencyjnej. Pojęcie „przedsiębiorczość” nie jest prawnie definiowane oraz nie jest przedmiotem działań harmonizujących w Unii Europejskiej. Aby przedsiębiorczość mogła być realizowana, nie wystarczą wyłącznie inicjatywy samych przedsiębiorców. Niezbędne są również rozwiązania systemowe sprzyjające jej rozwojowi, w głównej mierze obejmujące szeroko rozumiany system prawa gospodarczego. Jako główne bariery rozwoju przedsiębiorczości najczęściej wymienia się system podatkowy oraz inne bariery regulacyjne i instytucjonalne, jakie napotykają przedsiębiorcy. Potrzeby fiskalne państwa muszą być realizowane przy zachowaniu jak najwyższego poziomu wzrostu gospodarczego i równoczesnej aprobaty społecznej dla obowiązującego systemu podatków i opłat. Musi być zatem pomiędzy tymi kategoriami permanentnie osiągany kompromis. Rozpoczęte po 1989 r. w Polsce demokratyczne reformy obejmowały nie tylko ustrój polityczny, ale w równie reformatorskim zakresie także gospodarkę, w tym i podatki. Niestety, nie doprowadziły one do stworzenia systemu podatkowego posiadającego spójną i przejrzystą strukturą oraz przyjaznego przedsiębiorcom, chociaż procesy transformacji systemowej w Polsce stwarzały wyjątkową sytuację do przeprowadzenia również reformy podatkowej. O tym, że podatki są powszechnie postrzegane jako najpoważniejsza bariera rozwoju przedsiębiorczości, decydują zarówno aspekty psychologiczne, będące skutkiem istoty powszechnego i przymusowego charakteru podatków, ale również wyrobione przekonanie, że podatki w Polsce pobierane są chciwie, w sposób nadmiernie fiskalny, bez określonej strategii. Zależność między rozwojem przedsiębiorczości, wzrostem gospodarczym a obowiązującym systemem podatkowym jest bardzo istotna. System podatkowy bezpośrednio wpływa na wielkość bezrobocia, szarą strefę gospodarczą, procesy inwestycyjne, rozmiary konsumpcji. Źle skonstruowany ogranicza postęp techniczny, wpływa na niewłaściwe wykorzystanie zasobów oraz podnoszenie kwalifikacji społeczeństwa. Na zmianę polskiego systemu podatkowego, wymuszoną potrzebą wymogów transformacji, nałożyła się konieczność włączenia się do procesów harmonizacji podatków w ramach Unii Europejskiej. Stworzyło to dodatkowe wymagania wobec samego systemu, ale również istotne korzyści wynikające z przejęcia doświadczeń krajów członkowskich w zakresie obszarów harmonizowanych, w tym również w zakresie podatków. Konstrukcja systemu podatkowego jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na zmiany w gospodarce. Złe rozwiązania w tym zakresie w sposób zasadniczy i natychmiastowy wpływają na takie wskaźniki, jak wartość wzrostu gospodarczego, wzrost wskaźników bezrobocia i aktywności zawodowej społeczeństwa, szarą strefę gospodarczą, ograniczanie innowacyjność i postępu, a w konsekwencji na spadek dobrobytu społeczeństwa. Proces zmian polskiego systemu opodatkowania przedsiębiorców stale nie jest zakończony. W najbliższym okresie stać będą przed nim kolejne nowe wyzwania, których uniknąć się nie da, jeśli chcemy dokończyć strukturalną reformę podatków.